Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Ένα μεγάλο διάλειμμα

Από μήνες προετοιμαζόταν η δεκάχρονη Αντιγόνη γι'αυτή την ξεχωριστή μέρα.Ε,ναι,γενέθλια είχε κάθε χρόνο,φέτος όμως όλα ήταν διαφορετικά.Η οικογένειά της ήταν και πάλι μαζί,ενωμένη και εκείνη ήθελε κάθε στιγμή από 'δώ και πέρα να είναι μοναδική για όλους.
Ήταν σχεδόν τρία χρόνια πριν όταν είδε τον πατέρα της να φεύγει με λίγα ρούχα και την μητέρα της να στέκεται παγωμένη κοιτάζοντας την πόρτα.Τότε δεν μίλησε.Κάθησε μόνο πάνω στη σκάλα ελπίζοντας πως ήταν άλλος ένας καβγάς και πως το πρωί όλα θα ήταν όπως πάντα.Η μητέρα της θα φώναζε για να σηκωθεί για το σχολείο,ο μπαμπάς της θα είχε ήδη ανάψει την μηχανή του αυτοκινήτου και θα την περίμενε έξω και ο μπόμπιρας ο αδερφός της,θα έκλαιγε ως συνήθως για να τραβήξει την προσοχή όλων.Δυστυχώς,τα πράγματα δεν έγιναν έτσι.
Ο Παύλος έλειπε για καιρό,η Μάχη προσπαθούσε να εξηγήσει στην Αντιγόνη το γιατί,κι εκείνη αναρωτιόταν μήπως οι γονείς της χώριζαν επειδή παραήταν άτακτη."Ούτε να το σκέφτεσαι αυτό",της είπε κοφτά ένα πρωί η Μάχη και συνέχισε εξηγώντας της πως,μπορεί με τον άντρα της τα πράγματα να μην πήγαν όπως θα ήθελαν και οι δυο,για το μόνο που δεν μετανιώνουν όμως είναι εκείνη και ο μικρός Δημήτρης.Η Αντιγόνη βέβαια,βασάνιζε το μυαλουδάκι της με διάφορες σκέψεις μιας και ήξερε πως οι γονείς συχνά λένε ψέματα στα παιδιά για να τα καθησυχάσουν.Είχε μάθει από την φίλη της την Μαρία,πως όταν οι γονείς φωνάζουν συνέχεια μέσα στο σπίτι,έρχεται η στιγμή που κουράζονται και χωρίζουν επειδή δεν αγαπιούνται πια.Αυτά σκεφτόταν.Όταν ο μπαμπάς της έφυγε από το σπίτι,πήρε και την αγάπη μαζί του;Δεν ήταν πια οικογένεια;Τί ήταν;


Η Αντιγόνη από νωρίς είχε δείξει πως δεν ήταν ένα συνηθισμένο παιδί.Διάβαζε πολύ και μάλιστα όχι μόνο για το σχολείο,αλλά και βιβλία που δύσκολα κατανοούν ενήλικες,πόσο μάλλον εκείνη.Τα παιδιά την κορόιδευαν επειδή φορούσε γυαλιά από τα 6 της,εκείνη όμως με τον καιρό έμαθε να μη τη νοιάζει.Έσκυβε στο βιβλίο της και όταν τα γυαλιά έπεφταν μπροστά,με μια χαρακτηριστική κίνηση τα έσπρωχνε στη θέση τους.Έτσι και αυτή τη φορά.Πήγε στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς της και διάλεξε δέκα βιβλία με συγκεκριμένο θέμα.Με γεμάτη αγκαλιά έφτασε με το ζόρι στο ταμείο κι άφησε ένα σακουλάκι με τις οικονομίες της στον Γιώργο,τον θείο της.Εκείνος χαμογέλασε αμήχανα,έβαλε τα βιβλία σε μια μεγάλη σακούλα και της επέστρεψε τα χρήματα.Η Αντιγόνη με δυσκολία έφτασε στο σπίτι,μιας και η σακούλα ήταν πιο μεγάλη και πιο βαριά από εκείνη.Κλείστηκε στο δωμάτιό της και άρχισε να διαβάζει για χωρισμένους γονείς και τα είδη των οικογενειών.Έπρεπε να είναι προετοιμασμένη για όλα.
"Εντάξει Γιώργο,σ'ευχαριστώ",είπε στενοχωρημένη η Μάχη κι έκλεισε το τηλέφωνο.Δεν έκανε τίποτα όμως.Ήξερε πως δεν μπορούσε και θα ήταν ανώφελο να εμποδίσει την Αντιγόνη από αυτή την επίπονη προετοιμασία.
Ο καιρός περνούσε και ο Παύλος με την Μάχη δεν το αποφάσιζαν οριστικά να χωρίσουν.Μπορεί να μην βλέπονταν,αλλά δεν είχε τελειώσει μέσα τους αυτή η ιστορία.Έτσι πέρασε ο πρώτος χρόνος,ο δεύτερος...Τον τρίτο χρόνο όμως,κάτι έγινε και ως δια μαγείας επέστρεψε εκείνη η ζεστή αύρα που γέμιζε το σπίτι τους τα πρώτα εφτά ευτυχισμένα χρόνια.Ο Παύλος ερχόταν τα Σαββατοκύριακα να παίρνει τα παιδιά και ήθελε να ξανάρθει και να ξανάρθει και να ξανάρθει...Και η Μάχη όμως,περίμενε πώς και πώς πότε θα τον ξαναδεί...Και τότε,μια μέρα όπως όλες οι άλλες που αποφάσισαν να φάνε όλοι μαζί,όταν τα λόγια δεν έβγαιναν,η μικρή Αντιγόνη το είπε."Γιατί δεν βγαίνετε ραντεβού;Η ανανέωση σε μια σχέση είναι πολύ σημαντική κι εσείς οι δυο το χρειάζεστε.Κι εμείς το ίδιο",είπε αναφερόμενη σε εκείνη και τον αδερφό της.Οι γονείς της γέλασαν.Ήξεραν πως η κόρη τους ήταν πολύ ώριμη για την ηλικία της και πως πολλές φορές είχε δίκιο.Αυτή ήταν μια από τις πολλές εκείνες φορές.
Σήμερα λοιπόν,όλα τα άσχημα ήταν παρελθόν.Η Αντιγόνη γινόταν έντεκα και ο Παύλος με τη Μάχη γιόρταζαν την όγδοη επέτειό τους.Συγγενείς και φίλοι είχαν φτάσει και γιόρταζαν όλοι μαζί την ευτυχία που είχε επιστρέψει.Το βράδυ,ώρες μετά κι αφού είχαν φύγει όλοι,η Αντιγόνη πήρε τον αδερφό της από το χέρι και πήγαν στη βεράντα."Φέραμε το δώρο σας",είπε με χαρά στους γονείς της,οι οποίοι ήταν πιασμένοι χέρι χέρι.Η Αντιγόνη άνοιξε ένα κουτί κι έβγαλε ένα πλαστικό ζευγάρι χειροπέδες,ένα από αυτά που είχε για να παίζει ο Δημήτρης κλέφτες κι αστυνόμους.Το πέρασε στα χέρια των γονιών τους με αυταρχικό ύφος."Τώρα δεν μπορείτε να ξαναχωρίσετε.Θα είστε δεμένοι για πάντα",είπε με χαμόγελο.Εκείνο το διάλειμμα των τριών χρόνων ήταν σα να μην έγινε ποτέ.Όλα θα συνεχίζονταν από εκεί που σταμάτησαν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...